Dirk Rodriguez
Personalia

Opus 1, de wijn achter de mythe en vice versa

Opus 1 was de eerste wijn uit Californië die ons, Europeanen, de wenkbrauwen deed fronsen. Zouden we die wereldwijn dan toch serieus moeten nemen?

Begin jaren ’80 nodigde de Europese iconische wijnbouwer Baron Philippe de Rothschild de Amerikaanse iconische wijnbouwer Robert Mondavi uit voor een gesprek. De Baron had het voorbije decennium (jaren ’70) het grote doel bereikt waarvan iedereen dacht dat het zijn levensdoel was: Mouton-Rothschild doen opwaarderen van Deuxième naar Premier Grand Cru Classé van de Médoc. Maar surprise boven surprise: de honger van de baron was helemaal niet gestild. Hij besefte dat er meer nodig is om groot te zijn in de wijnwereld: je moet de hele wereld zien als je speeltuin, niet enkel Bordeaux. Vandaar de uitnodiging. We hadden in 1976 al de Judgement of Paris gehad, waarbij Californische wijnen de grote Franse wijnen uit Bordeaux en Bourgogne het nakijken hadden gegeven en er was het fenomeen Robert Mondavi, een man die met ongewoon veel vuur en passie de zaak van de Californische wijn verdedigde. Mondavi naar Bordeaux dus.

Lang diner zonder zakelijk gesprek
De man werd uitgenodigd voor een lang diner met de baron maar vreemd genoeg ging het over lifjes en lafjes, koetjes en kalfjes. Mondavi die op dat moment weinig ervaring had met zakendoen in Europa begreep er niets van: hij dacht dat het over zaken ging gaan, over een samenwerking. Niets daarvan.

De volgende ochtend werd hij beleefd gevraagd of hij de baron kon vervoegen in diens privé-vertrekken. In feite ging het over een wat groot uitgevallen slaapkamer. Mondavi begreep opnieuw niet wat de bedoeling was, wat hij daar deed in de slaapkamer van de baron… Maar daar, in nauwelijks anderhalf uur tijd, werd er over zaken gepraat en was de zaak beklonken. Er zou een volledig nieuwe wijngaard worden gebouwd, nieuwe gebouwen, nieuwe chais, nieuwe wijnstokken, nieuwe naam. En zo gebeurde.

Men was niet gehaast. De stokken moesten groeien. Het duurde zowat tien jaar eer de eerste oogst werd gebotteld. Bij een van de ontmoetingen vroeg Robert Mondavi of het moeilijk was om een grote wijn te maken. Philippe de Rothschild antwoordde: “Grote wijn maken is eenvoudig. Alleen de eerste 100 jaar zijn moeilijk.”

Zoveel financiële armslag had Mondavi zoals bekend niet en na enkele jaren en een slecht verteerde beursgang zag de familie Mondavi zich begin deze eeuw verplicht om zijn wijngoederen te verkopen. Constellation Brands kocht alles op, inclusief de 50% aandelen in Opus 1.

Nu komen we tot de kern van de zaak. Hoe goed is Opus 1? We proefden de jaargangen 2010, 2013, 2016, 2018 en de ‘Ouverture’, gemaakt van de eigen wijngaarden maar bestaand uit een blend van verschillende jaargangen. De wijnen kosten tussen de 400 en de 475 euro en dat is bijzonder weinig voor een topper uit Californië. Ter plaatse worden compleet onbekende wijnen verkocht tegen een dergelijke prijs, gewoon omdat ze ooit een 95+ score hebben gekregen van Parker…

2010: Schitterend, allicht de beste van de vier. Diepte, finesse, fijn gerasterde tannine en toch volboloed Californisch.
2013: Wijn met meer gekonfijte toetsen en een vleugje balsamico. Hier ontwikkelen zich al tertiaire aroma’s. Toch genoot deze wijn de voorkeur bij veel leden van het proefgenootschap.
2016: Wijn met veel potentie, lichtjes ingehouden maar deze wijn heeft alles van een toekomstige grote.
2018: Hier lijkt gekozen voor een nieuwe stijl: goed presente tannine en veel fraîcheur. Misschien werd hier ook voor een andere houtstijl gekozen.
Ouverture: dit is een multiblend, weliswaar van eigen wijngaarden maar zonder oogstjaar. Een wijn die we als een veilige keuze zouden kunnen omschrijven. Maar we moeten nageven dat hij de DNA van Opus 1 respecteert: hij koppelt de kracht van Californië aan een “Europese” elegantie die we zelfs in Europa bijna niet meer vinden.

Meer info: www.lepalaisduvin.be