Dirk Rodriguez
Diverse

België, land van wijn en honing

“Het klopt natuurlijk dat België wordt geassocieerd met pralines, kantklossen en bier van de paterkes. En in New York ook een beetje met Belgian Waffles. Maar betekent dat nu meteen dat we geen wijnland zouden zijn? Ik dacht het niet.” Vandaag is Dirk Rodriguez aan het woord, hoofdredacteur van Vino en wijnrecensent bij De Morgen.

We willen het hier hebben over wijn natuurlijk, niet over bier. Maar we willen toch even terugkomen op de argumenten die gisteren werden aangehaald, al was het maar omdat ze er losjes over waren. We hebben wat gerst in eigen land, dat klopt. Maar hop? Behalve enkele veldjes in Poperinge is het huilen met de pet op. De hop die hier gebruikt wordt, komt uit Polen, Duitsland en Frankrijk godbetert. Onze pils dan, het bier waardoor België zichzelf commercieel op de kaart zette: Belgische pils is zoals bierhistorici weten in feite een dubbele intellectuele diefstal. De gisting bij lage temperatuur werd afgekeken van de Tsjechen en de giststam die wonderen verricht bij die temperatuur gingen we halen bij de Denen. De IPA-golf waarop we nu surfen hebben de Belgische brouwers te laat zien aankomen om nog te zwijgen over de Saison. Het was wachten op Amerikaanse brouwers die op hun flessen eerlijkheidshalve ‘Saison Belgian Style’ afficheerden eer onze eigen brouwers weer de draad oppikten. Inderdaad, Trappist en Geuze blijven over. Twee bieren die nog bestaan dankzij de buitenlandse belangstelling. België is dus een land van koppige, gepassioneerde brouwers die door de Belgen zelf nauwelijks gewaardeerd worden. België bierland? Nee, de Belgen hun wijn klopt natuurlijk bij de wijn.

En met alle respect, wijn is van een andere orde. Om te beginnen omdat wijn in onze contreien verder teruggaat in de geschiedenis. In Schaarbeek, deelgemeente van Brussel, werd bij een archeologische vondst uit de Romeinse tijd een Bacchus-beeldje gevonden, wat wijst op wijnbouw in de oude tijd. In de 9de eeuw was de wijnbouw hier op zijn top omdat het hier toen lekker warm was. Men noemde die tussenijstijd de ‘Middeleeuwse Zomer’. De Maasvallei ontpopte zich als een ‘Belgische Moezel’. Later, toen de Vlamingen en de Nederlanders nog één pot nat waren, vaarden we naar Bordeaux om de wijngaarden te structureren en hun wijn te verbeteren en dan te exporteren.

Lange tijd was het hier natuurlijk te koud en te nat om wijn te verbouwen, maar kijk daar komt nu verandering in, met een resultaat dat insloeg als een Scudraket: de Chant d’Eole werd in 2019 tot beste bubbelwijn wereldwijd verkozen.

Ongeëvenaarde wijnkenners
Wat je ook telkens weer hoort als buitenlandse wijnproducenten hun wijn komen voorstellen aan een Belgisch publiek is dat wij zoveel van wijn kennen. Zuid of noord, je moet aan een Belg het verschil tussen een Champagne en een Crémant niet uitleggen, of tussen een Prosecco en een Cava, laat staan tussen Bordeaux en een Bourgogne. Maar ga bij een publieke degustatie in Bordeaux eens vragen welke de belangrijkste witte druif in van de Bourgogne en je ziet vooral gefronste voorhoofden en beteuterde gezichten.

Belgen weten dat allemaal en wat meer is: ze slaan aan ruim honderd jaar zelf de hand aan de ploeg en gaan overal tonen hoe je zaken aanpakt. Wie maakt er de beste Bordeaux? Toch de familie Thienpont met zijn Le Pin en Vieux Château Certan? Wie verzet er bakens zowel in Pessac-Léognan als in Mendoza, Argentinië? Inderdaad, de familie Bonnie uit Ukkel, met zijn Malartic-Lagravière en Diamandes. Wie leerde de wijnboeren van Mâcon hoe ze een goede, zuivere Chardonnay moeten maken? Jean-Marie Guffens uit ons eigenste Limburg, jawel. En wie zet momenteel de Vino Nobile weer op de kaart in Montepulciano? De Antwerpse Virginie Saverys. En dan zwijgen we nog over Almenkerk en Spioenkop in Zuid-Afrika en zovele anderen. Belgen maken overal in de wereld wijn en ze doen dat niet zomaar, ze doen dat om de bakens te verzetten.

Naakte cijfers
Bon, een van de belangrijke aspecten lieten we nog onbelicht: de Concours Mondial van Brussel. Met zijn duizenden inzendingen elk jaar behoort deze tot de top-3 van de wereld en dat is niet alleen omdat de Belgen deze medailles zo mooi vinden, maar omdat ze een herkenningsteken van kwaliteit zijn van hier tot in Chili en zo naar Mexico en dan de Stille Oceaan over tot in China.

Maar omdat wij Belgen te bescheiden zijn, is dit alles onvoldoende bekend. Maar geloof ons vrij: daar komt verandering in. Hoe dan ook, wij zijn een wijnland, zo niet hét wijnland bij uitstek.

En dan zijn er nog de naakte cijfers. We hijsen tweeëneenhalf keer zoveel (fluitjes)bier dan wijn, maar daar bier nauwelijks een hogere omzet mee (25%). België schept 2,5 miljard euro toegevoegde waarde met de import van wijn alleen al. Bier levert de staat 2 euro accijnzen per hectoliter op. Wijn 75 euro. Ons wijnverbruik zorgt er dus ook nog eens voor dat de schatkist floreert en dat we met zijn allen minder belastingen moeten betalen. Wijn, wat een zegen.

U kent nog betere argumenten? Voeg u bij het debat op facebook