Dirk Rodriguez
Regio

Oogst in het Zuidelijk halfrond (1/2)

De tijd dat men in het zuidelijk halfrond kon oogsten met de vingers in de neus lijkt voorbij. Ook daar strooien uitzonderlijke weerfenomenen en wijngaardziekten roet in het eten. Neem nu Zuid-Afrika en Australië.

Om te beginnen met de Kaap: zelden zo’n kleine oogst gezien. Wijnbouwers zoeken de oorzaak in de droogte van de voorafgaande jaren, want tijdens het afgelopen seizoen 2018-2019 regende het genoeg. Wijnstokken hebben een geheugen en passen zich aan. Te weinig water? Dan maakt hij minder vrucht aan, zo niet zet zo’n plant zijn eigen leven op het spel.

Met een oogst van 1,23 miljoen ton is Zuid-Afrika niet ver verwijderd van het laagterecord van 2005, toen amper 1,17 mln ton werd geplukt. Behalve de droogte van de voorgaande jaren speelden ook de weersomstandigheden een rol: het was fris, winderig en soms nat tijdens de bloei, wat leidde tot meeldauw en minder vruchtzetting.

Sommige regio’s zoals het noorden, Swartland, Paarl en Worcester hadden een iets hogere productie dan vorig jaar, maar die sectoren hadden het in 2018 dan ook erg zwaar te verduren. Moeilijker verliep het in Olifantsrivier, Klein Karoo en Robertson. Breedekloof, Stellenbosch en het zuidelijke kustgebied (Hermanus, Elgin) hadden minder problemen. In het kustgebied zou de kwaliteit zelfs veelbelovend zijn.

Australië
In Australië waren er meer opgetogen gezichten. Met een oogst van 1,73 miljoen ton zit men slechts 1% onder het vijfjarig gemiddelde. Er wordt een zucht geslaakt, want dat betekent dat Australië de exportmarkten normaal zal kunnen bevoorraden. Belangrijke kanttekening is wel dat enkele bekende appellaties zoals Barossa en Adelaide Hills verliezen optekenden vanwege de aanhoudende droogte, waardoor sommige prijzen toch een kleine 10% de hoogte zullen ingaan. Dat Australië zijn verliezen heeft weten te beperken wijten oenologen aan de afwezigheid van ziekten en nieuwe inzichten in ondermeer de bladsnoei, het zogenaamde ‘canopy management’.