Dirk Rodriguez
DIVERS

Hommage à Jacques Perrin: eerbetoon aan de Mourvèdre

In de rand van de Best Sommelier of the World-Contest werden een aantal masterclasses gegeven die een opmerkelijk, want niet-commercieel karakter hadden. Miguel Torres stelde nieuwe vergeten druivenrassen voor en Matthieu Perrin stelde vintage topwijnen voor die in de handel nauwelijks te verkrijgen zijn.

Miguel Torres sr., die we op eigen verzoek voortaan Miguel Augustin Torres zullen, presenteerde niet zijn topklassiekers (Mas La Plana of Gran Muralles) maar stelde vier experimentele wijnen uit ‘vergeten’ druivenrassen voor: Forcada (wit) en drie rode Pirene, Gonfaus en Moneu. Torres is erin geslaagd voor elk van hen opnieuw een habitat te vinden: eerst in een “nursery” tot er voldoende plantenmateriaal was en nadien in nieuwe aangeplante wijngaarden. Het is duidelijk waar Torres naar op zoek is: frisheid in een wereld die opwarmt. Elk van deze druiven hebben een hoge zuurgraad, maar ook een fijne fruitigheid. De rode Pirene is onze favoriet. Het vormt op zich al een perfecte zomerwijn zoals hij nu is.

  • Miguel Torres sr. (copyright Vino)

Kwestie van balans
De familie Perrin (Ch. Beaucastel) pakte uit met zijn topwijn, de Hommage à Jacques Perrin. Jacques, grootvader van Matthieu Perrin die de les leidde, begon al in de jaren ’60 met biologische wijnbouw. Niet zozeer uit overtuiging, wel omdat hij een hekel had aan chemicaliën die volgens hem het terroir kapot maakten en ongezond waren voor de mens. Interessant detail dat Matthieu tijdens de master class uit de doeken deed: Jasques hield van yoga en dat was vreemd genoeg een van de redenen dat hij meer Mourvèdre aanplantte dan zijn buren: kwestie van balans (ondermeer tussen yin en yang)!

Het is vandaag zelfs de dominante druif op het domein. Mourvèdre, moet u weten, is de meest tanninerijke druif van de midi. Na WOII was ze zo goed als uitgestorven in frankrijk. Het is dankzij de wijnregio Bandol die van de Mourvèdre haar hoofddruif maakte, dat de plant nu stilaan een tweede jeugd beleeft.

De Mourvèdre is laatrijpend en heeft een dikke schil, vandaar ook het hoge tanninegehalte. De druif houdt van warme nazomers en hoewel geassocieerd met het zuiden heeft ze toch relatief veel water nodig. Vandaar dat ze best gedijt op kalkrijke ondergronden, want zoals bekend is kalk een soort versteende spons die water vasthoudt in vochtige periodes en hetzelfde water weer vrijgeeft wanneer er aan “gezogen” wordt door de wortels van de plant. Behalve een hoog gehalte aan tannine, heeft de rijp geplukte Mourvèdre ook een hoog alcoholgehalte en een intens aroma van braam en bosbes.

Maar terug naar Jacques Perrin en zijn zoektocht naar evenwicht. Het vlaggenschip van de familie, de Château Beaucastel in Châteauneuf-du-Pape, staat bekend als de wijn met de meeste druivenrassen erin. Behalve Mouvrèdre zitten er nog een 15-tal andere variëteiten in, zoals de grenache (noir, blanc), counoise, terret (noir, rosé, blanc), cinsault en een klein gedeelte witte druiven zoals de Rousanne, Clairette, Bourboulenc, Picardan en de Piquepoul. En het resultaat is inderdaad een verrassend evenwichtige wijn.

Tijdens de masterclass werd een verticale voorgesteld van de topwijn van het huis, de Hommage, die niet elk jaar wordt geproduceerd. 1989 (mooi tertiair, met heel veel mourvedre), 1995 (veel gestructureerd, iets minder gestoffeerd en aardser), 1999 (vlezig, tabak, tertiair, chocolaté, rond, pruimpjes, een vleugje evolutie, jaar met een erg late oogst), 2000 (krachtig, vlezig, met structuur, veel gekonfijte toetsen), 2005 (erg intens en toch ingehouden, volle mourvèdre-kracht en structuur, peperig), 2007 (verrassend expressief, rondeur, pruimpjes, chocola, wijn op zijn top), 2009 en 2015 (beide nog jong, maar ze beschikken beide duidelijk over een uitzonderlijke innerlijke kracht).

Denk niet dat dit soort vertticale om de haverklap worden gehouden, zeker niet om 10u30 ‘s ochtends. Dit is “once in a lifetime.” en het is meer dan lekker: het is verhelderend.