Dirk Rodriguez
Winebizz
Podere Forte: nieuwe ster aan Toscaans firmament?
De jaren ’90 waren wat dat betreft ongezien, de doorbraak van de Supertuscans was een fijne shock, iets dat bejubeld werd omwille van de frisse zweem van rebellie en natuurlijk ook vanwege het genereuze karakter van de wijn. Maar sedertdien komen er nauwelijks nieuwe sterren bij. De top blijft een kleine selecte groep, een oligarchie.

Sassicaia schoot de Toscaanse wijnrevolutie op gang, anderen volgden zoals Ornellaia en Tua Rita. Klassieke Chianti-huizen zoals Montevertini, Antinori en Fontodi reageerden met respectievelijk hun Pergole Torte, Solaia (en Tigannello) en Flaccianello. Maar sedertdien is het stil. De rebellie schuilde in het feit dat deze wijnen de regels van de appellatie waar ze territoriumgewijs onder vielen, aan hun laars lapten. Sassicaia en Ornellaia kwamen ook niet uit het klassieke Chianti- of Brunellogebied, ze kozen voor de kust (Bolgheri), waar voorheen nooit kwaliteitswijn vandaan kwam. De rebellie schuilde ook in de prijs: deze wijnen die verkocht werden als Vino da Tavolo (Italiaanse tafelwijn) moesten het dubbele kosten van toppers uit Montalcino.

En nu is daar plots de doorbraak van een nieuwe wijn uit de Val d’Orcia, een gebied dat ten zuiden ligt van Siena, en nooit werd aangezien als een kwalitatieve regio voor wijn: we hebben het over  Podere Forte van de gelijknamige industrieel Pasquale Forte. Hij is een selfmade man uit het zuiden, uit een arme familie zoals de traditie het wil, die naar het noorden trok, naar het Como-meer om precies te zijn, op zoek naar geluk. Hij slaagde erin door hard werken en een avondcursus elektronica. Hij richtte een bedrijfje op dat moederborden maakte met transistors en hij maakte er fortuin mee. Op dat punt gekomen zou je kunnen denken dat hij terugkeert naar het zuiden om er te investeren en zijn familie gelukkig te maken. Maar dat deed hij niet. Hij vestigde zich in Toscane om aan biologische landbouw te doen. Hij teelt er gewassen, kweekt er dieren en liet er op de meeste geschikte ondergrond wijnstokken aanplanten.

Op onze vraag waarom hij niet investeerde op een veel evidentere plaats in Toscane: Bolgheri of Montalcino, waar de meest prestigieuze wijnen worden gemaakt van Toscane, antwoordt zijn rechterhand: “Dat zou van Podere Forte een ‘me too-product’ gemaakt hebben. Hij wou origineler uit de hoek komen. Er werd aangeplant vanaf 1997, maar de eerste oogst die op de markt werd gebracht was de 2004. Van biologische land- en wijnbouw evolueerde Podere Forte naar een biodynamische cultuur.

Ja, de wijnen van Podere Forte zijn groots, ze zijn àf. Laat ze blind proeven tussen de groten van Toscane en er is geen enkele Master of Wine die hem lager zal evalueren dan de bekende Supertuscans. De geheimen achter deze wijn? Meer arbeidsuren per hectare dan waar ook ter wereld (en het dubbele van andere Toscaanse topwijnen). De wijnranken worden er vertroeteld. De opbrengsten zijn er ook bijzonder laag want er worden geen chemische middelen gebruikt. De prijzen zijn er naar. Reken voor de ‘instapwijn’, de Petruccino (85% Sangiovese, 15% Merlot) een flinke 40 euro. Voor de hoofdwijn, de Petrucci (100% Sangiovese), wordt dat al gauw 160 euro. Dan is er ook nog de Guardiavigna, een originele blend gemaakt van Cabernet franc, Merlot en Petit verdot. De prijs ligt hier eerder rond de 90 euro.

Deze wijnen dragen helemaal het signatuur van topwijnen, ze geuren naar het duurste hout en hebben een mooie harmonieuze mond met romige tannine, erg zeldzaam in Toscane. Forte is erin geslaagd om een nieuwe SuperTuscan te creëren. Méér: hij creëerde er drie ineens. Het enige wat nog ontbreekt in het gamma is een wijn die rekening houdt met de klimaatverandering: een verteerbare, moderne wijn, resultaat van een vroegere oogst, met een kortere maceratie en minder alcohol. Kortom, een herkenbare biodynamische wijn. (dr)

Alle info: www.young-charly.com